تدريجا اين كلمه به قطعه و بخش از چيزى - از جمله قطعه و بخشى از قرآن كه از بقيه جدا شده است - اطلاق گرديده . بعضى از ارباب لغت نيز گفته‌اند كه « سوره » به بناهاى زيبا و بلند و برافراشته گفته مىشود ، و به بخشهاى مختلف از يك بناى بزرگ نيز سوره مىگويند ، به همين تناسب به بخشهاى مختلف قرآن كه از يكديگر جدا است سوره اطلاق شده است ( 1 ) . به هر حال اين تعبير ، اشاره به اين حقيقت است كه تمام احكام و مطالب اين سوره اعم از عقائد و آداب و دستورات همه داراى اهميت فوق العاده اى است زيرا همه از طرف خداوند نازل شده است . مخصوصا جمله « * ( فَرَضْناها ) * » ( آن را فرض كرديم ) با توجه به معنى « فرض » كه به معنى « قطع » مىباشد نيز اين معنى را تاكيد مىكند . تعبير به « * ( آياتٍ بَيِّناتٍ ) * » ممكن است اشاره به حقايقى از توحيد و مبدء و معاد و نبوت باشد كه در آن مطرح شده ، در برابر « فرضنا » كه اشاره به احكام و دستوراتى است كه در اين سوره ، بيان گرديده ، و به عبارت ديگر يكى اشاره به « عقائد » است و ديگرى اشاره به « احكام » . اين احتمال نيز وجود دارد كه منظور از « آيات بينات » ، دلائلى است كه براى احكام مفروض در اين سوره آمده است . جمله « * ( لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ) * » ( شايد شما متذكر شويد ) بار ديگر اين واقعيت را در نظرها مجسم مىكند كه ريشه همه اعتقادات راستين و برنامه‌هاى عملى اسلام در درون فطرت انسانها نهفته است ، و بر اين اساس ، توضيح آنها يك نوع « تذكر و ياد آورى » محسوب مىشود .

--> ( 1 ) « لسان العرب » جلد 4 ماده « سور » .